ز گوش تا سردم نازکی و حسن سکون

که مثل او نکشیده است دست صورتگر

کجا رسد به عقاب براق پویه تو

اگر گرنک فلک چون ملک برآرد پر

ز کوهه تا کف سم چابکی و لعب و هنر

بلند کوهه و کوتاه پشت و کوه سرین

کشیده گردن فربه تن میان لاغر