ز تاب واهمه یابد حرارت اخگر

چو خلق او ره آزار را کنند مسدود

گشاید از بن دندان مار جوی شکر

ز گرمی غضبش سنگ ریزه در ته آب

مهی بتافت که از پرتو تجلی آن

فرود دیده ایام را جلای دیگر

سپهر مرتبه شاها به رب ارض و سما