که تا جهان بودی خسرو جهان پرور

به لطف سوی منش کن روانکه باقی عمر

مرا به بوی برادر چه جان بود در بر

امید دیگرم اینست و ناامید نیم

به اهل بیت محمد که ذیل طاهرشان

بود ز پرده چشم فرشتگان اطهر

به آب چشم یتیمان کربلا که بود