ازینت دوستر دانسته بودم کز فراق خود

قدح پیمای غم فرسای روح افزای جان پرور

سرت گردم چه واقع شد که در مجموعه یاری

رقم های محبت را قلم بر سر زدی اکثر

گماری دشمنی از مرگ بدتر بر من ابتر

نه من آن کوچه پیمایم که شبها تا سحر بودی

برای شمع راه من چراغ روزن و منظر