نبود آرام از آن دست نگارین حلقه را بردر

چه شد آن مهربانیها که دایم بود در مجلس

ز تر دامانی چشم نمینم آستینت تر

کجا رفت آن خصوصیت که از همدم نوازیها

گمان دارد دلم زین سرکشی ای شمع بی پروا

که داری از هوای دل سر پروانه ای دیگر

ز پایت برندارم سر اگر دارم کنی برپا