بینوائی راسخی طبعی به یک بخشش نواخت

واژگون بختان شکستندش ز غیرت بال و پر

تشنه ای را کام بخشی شربتی در کام ریخت

مفسدان کردند کامش راز حنظل تلخ تر

از حسدهای گدا طبعان رسیدش صد ضرر

بر غریبی شهریاری از تفقد در گشود

در به روی خیربندان بر رخش بستند در