وز ضرورت بر درت هرچند کردم عرض حال

کز ممر مسکنت شد خانه ام زیر و زبر

وز سموم فاقه در کشت وجود من نماند

یک سر مو نشاه نشو و نما در خشک و تر

از جوابی هم نشد گوش امیدم بهره ور

در چه دوران رشک نزدیکان شدند امسال و پار

از درت من دورتر هر سال از سالی دگر