باد چون بر قدمش گل کند از شاخ بهار

نیست بر دامن پاک آنقدرش گرد هوس

که بر آئینه مهر از اثر هیچ غبار

لرزد از نازکی خوی لطیفش چون بید

شمع بزمش اگر از باد نشیند مه و مهر

سر بر آرند سراسیمه ز جیب شب تار

سایه را خواهد اگر از حرم اخراج کند