گر کند تا باید سعی سپهر دوار

وز گلستان ثنای تو به حسرت به برد

بلبل نطق وی آن طایر نادر گفتار

جای او هیچ ستاینده نگیرد در دور

محتشم لاف گزاف این همه سبحان الله

خود ستائیست کند به که کنی استغفار

پیش بلقیس و شی کز پیش از حور و پری