ز جهان راندنش از غیرت هم نامی خود

چون حباب این کروی قلعه روئینه حصار

حرف تانیث گر از آینه گردد منفک

نیست ممکن که برو عکس فتد زان رخسار

گر پری همچو بشر جلوه کند در ابصار

از نگارین صور جاریه های حرمش

صورتی را که کشد کلک مصور به جدار