دامان من به جیب زمین بسته استوار

هرگز ز هم نمی گسلد کاروان لعل

زان قطره ها که بر رخ من می شود قطار

دست فلک ز رشته تدبیر تافتن

تدبیر این که پیش عزیزان مصر جود

خود را نسازم از سبکیها ذلیل و خوار

واندر فضای عالم علوی به طعمه ای