ور التفات تقویت پشه ای کند

گوی زمین ز هیبت چوگان او فرار

گر در مقام تربیت ذره ای شود

در دم رساندش به فلک آفتاب وار

خوش خوش برآرد از دم پیل دمان دمار

بر مرد عرصه تنگ کند وقت دارو گیر

بر خصم کارزار کند روزگار زار