آستانت را خرد با آسمان سنجید و یافت

تا نکرد تا انشا به کام دل نشد دیوان طراز

نیست روزی کز برای ضبط گیتی نشنود

گوش تقدیر از زبان شخص تدبیر تو راز

عرش آن را در نشیب وفرش این را برفراز

گر کنی در ایلغاری حکم بی مهلت روند

بختیان آسمان در زیر بارت بی جهاز