سر نیارد به زر و سیم فرو چون عدلک

صیت عدل تو و آوازه اوصاف عدوت

غلغل کوس شهنشاهی و بانگ تنبک

هم ترازوی تو در عدل بود آن که چو تو

گر شود پرتو تمییز تو یک ذره عیان

زرد روئی کشد از پیشه خود سنگ محک

از درت کی به در غیر رود هرکه کند