تو نور تربیت از ثقبه میم کمال خود

در انشای ثنای او به عجز خود شدم قائل

الا ای نیر گیتی فروز اوج استیلا

که خشت آستانت راست سقف آسمان در ظل

اگر بیرون فرستی ذات هر ناقص شود کامل

ز روی خشم اگر چشم افکنی بر چشمه حیوان

شراب وی به آن جان پروری زهری شود قاتل