بال خود را گر غبار افشان کند بر پشت پیل

دست جرات ز آستین برزن که صورت یاب نیست

کندی چنگال شیر از کید روباه محیل

پشه ای کز وادی حلم تو خیزد گرد ناک

بنددش بر کوهه گاو زمین از تقل باد

ای غبار راه تمکین تو بر غبرا ثقیل

گر اثر را از موثر دور خواهی تا به حشر