ز صیت تقویش از خوف نام خود لرزد

غبار راه عباد صمد عبید صنم

شهی که خادم شرعند در عساکر او

ز مهتران امم تا به کهتران خدم

چو لاله در گذر باد جام در کف جم

ز بیم شحنه ناموس او عیان نشود

ز سادگی نرسد تا بس که روی درم