تو او را به تن زیردستی نمای

که تاج بزرگی نماند به کس

کسی گوید آتش زبانش نسوخت

به چاره بد از تن بباید سپوخت

یکی در سخن نیز چربی فزای

ببینیم فرجام تا چون بود

که گردش ز اندیشه بیرون بود