ز اقویای جهان در میان لشگر غم

همان به حالت خویش است و بی نیازی را

شعار و شیوه خود کرده از جمیع شیم

هان به وقت همت مدد نمی طلبد

اگر کریم به بارد ز آسمان حاشا

که جز ز پادشه خود شود رهین کرم

چو داغ با دل خونین نشسته تا روزی