اگر کریم به بارد ز آسمان حاشا

شعار و شیوه خود کرده از جمیع شیم

هان به وقت همت مدد نمی طلبد

ز اقویای جهان در میان لشگر غم

که جز ز پادشه خود شود رهین کرم

چو داغ با دل خونین نشسته تا روزی

ز لطف شاه پذیرد جراحتش مرهم