نیک و بد را با تو اخلاصیست کز آرام خود

گر فلک یکدم کند طبع درم بخش از تو وام

بس که از حصر افزون بس که رفت از حد برون

میل خاص و لطف عامت با خواص و با عوام

دست می دارند تا آرام گردد با تو رام

آن زجاجی چامه هر شب بر تو می سازد حلال

خون خود تا بادلارایان بیارامی به کام