هرچه طبع مبدعش می آفریند در کلام

روزگارش زان محمد خواند کاندر نه حرم

می ستایندش مقیمان سپهر از احترام

می زند مانند طفل مریم از اعجاز دم

نژاد زد میان نظم گوئی تیغ زد

ورنه چون بین المسارع منقطع شد التیام

معنی کز دل بود چون صید وحشی در گریز