نژاد زد میان نظم گوئی تیغ زد

می ستایندش مقیمان سپهر از احترام

می زند مانند طفل مریم از اعجاز دم

هرچه طبع مبدعش می آفریند در کلام

ورنه چون بین المسارع منقطع شد التیام

معنی کز دل بود چون صید وحشی در گریز

خاطر او را بود چون مرغ دست آموز رام