بر آسمان ملکش زیب و زینت ایام

بگو ولی به زبانی کزو اثر بارد

که ای جلال تو را جلوه در لباس دوام

غلام بی بدلت محتشم که خواند اول

بر او زمین وسیع آخر آن چنان شد تنگ

که گشت شیره جان در تنش فشرده تمام

نه پای راه نوردی که در گشایش کار