اگر بهم زنم از کین هزار سلسله را

خلل مباد که صد هزار طوفانم

عجب اگر نزند روح خیمه جای دگر

که سخت رفته ز جا جسم سست بنیانم

عجب مدان که چو زلف بتان پریشانم

ازین بدتر گله ای نیست از زمانه مرا

که برده ریشه فرو در زمین کاشانم