به حاجتی من اگر در زمانه درمانم

شود نصیب که دامان سلک گوهرشان

ز گرد صحبت جان گاه خود بیفشانم

بزرگ این همه گر خلق مشفق خلقیست

برآورد به طریقی که عقل ماند مات

ولی غبار ز جسم و دمار از جانم

درین بلا که منم با وجود ضعف قوا