کشند رنج ستورانم از کشیدن گنج

ز سرمه بیش بود قدر در صفاهانم

ز شاک شوق کشندم به پا خزاین لعل

اگر به خواب ببیند در بدخشانم

اگر نصیب ز ایران برد به تورانم

به هم نمی رسد از شغل طرفهالعینی

چو چشم فکرت من چشم عیب جویانم