تو گر سوی ایران خرامی رواست

گر آویخته سر ز شاخ درخت

همه به اصفهانند بی درد و رنج

ازیشان مبادا که خواهیم گنج

همه پادشاهی سراسر تراست

ز فرمان تو یک زمان نگذریم

نفس نیز بی راه تو نشمریم