حکمت او چون کند آتش تدبیر تیز

نازکش داغ او ناصیه انس و جان

رشحه فیضش کشد زر ز مسامات ارض

تا با بد مشنواد بوی بهار این خزان

باز تواند گرفت مال صعود از دخان

نال قلم گر شود از کف حفظش علم

چرخ تواند زدن بر سر آن آسمان