حکمتش اندر خزان بیشتر از سرخ بید

پرتو مهتاب را صلح فتد با کتان

بهر تو طاعت تمام جبهه و لب می شود

می رسد از رهروان هرچه بر آن آستان

سازد و بیرون کشد خون ز رگ زعفران

بگذرد از خاره تیر گرچه در اثنای کار

نرم کند مشت او مهره پشت کمان