سیلی سرعت کند رنجه نشای زبان

کاه تو با کوه خصم سنجد اگر روزگار

سایه به چرخ افکند پایه کوه گران

عهد تو تا زودتر روی به دهر آورد

چرخ گری را اگر پاس تو گردد حفیظ

با دل جمع ایستد بر سر نوک سنان

گر به شتابندگان نهی تو گردد دچار