صد ره و یک مشتریست هر ره و صد کاروان

ز آفت بخت نگون خصم تو را در مزاج

غیر گل گرد میخ نشکفد از زعفران

کعبه کوکب که هست راه دو عالم درو

گر به زمین بسپری نعل سمند جلال

آینه دانی شود سربه سر این خاکدان

باره خورشید را هر سحری می کنند