بر زبر چرخ زین تا کشی اش زیر ران

گر به زمین بسپری نعل سمند جلال

آینه دانی شود سربه سر این خاکدان

باره خورشید را هر سحری می کنند

لیک به روی زمین از حرکات سریع

داردش اندر سبل رخش تو سیلاب ران

شایدش از پویه خواند کشتی دریای خشک