گوشمال از توشمالش خورده خوانسالار چرخ

ملک و دین را پادشاه و ماء و طین را مهربان

بس که جودش می دهد خاک ذخایر را به باد

خاک بر سر می کند از دست او دریا و کان

هر که اندر جنب خوان نعمتش گسترده خوان

در میان داوران شد واجب الطلوع آن قدر

کز سجودش جبهه فرسا گشت خور در خاوران