نارند سر فرو به سپهر از غرور و کبر

منت کش از سم فرسش فرق فرقدان

خورشید و ماه روز و شب اندر طلایه اند

بر گرد درگهش چو غلامان پاسبان

آن راستان که سجده کنندش بر آستان

عنقای همتش که بر او عالم است تنگ

بر ذروه سپهر نهم دارد آستان