در کیسه کرم چو کند دست درفشان

عنقای همتش که بر او عالم است تنگ

بر ذروه سپهر نهم دارد آستان

دامان سایلان فراخ آستین درد

چندان ثمر دهد که شود چشم آز سیر

باغ سخای او که بهاریست بی خزان

دریای جود او متلاطم اگر شود