در زمان امر و نهی جاریش نبود محال

در زمانش فتنه هر ناوک که دارد در کمان

خاک ریزد بر سر عدل خود از شرمندگی

گر ز خاک امروز سر بیرون کند نوشیروان

رجعت آب معلق گشته سوی ناودان

کاشکی در فرش بودی عرش علوی تا بود

پادشاه این چنین را بارگاهی آن چنان