تمام روی زمین را گوهر فرو گیرد

به خسرو صفوی هرکه نبودش ایمان

شکوه سنجی او نیست ممکن ارچه فلک

شود دو نیمه و گردد دو کفه میزان

ز ابر دست کریمش چو سر کند باران

سحاب همت او از کدام قلزم خاست

که از ترشح آن شد دو عالم آبادان