گر کند حملش بر اطراف زمین لنگر گران

خاک میدان چون به لعب نیزه ریزد بر هوا

پشت گاو و ماهی از نوک سنان گیرد نشان

آسمان بیند عناصر را به ترتیب دگر

گرچه کسری مدتی خر گه فکند از جا که بود

صعوه را بر آستان بارگاهش آشیان

پرتو انداز است بر آئینه درک خرد