ذره پرور آفتابا مهر گستر خسروا

بر دری گر از زبردستی به تیغ امتحان

این ز جان لذت چشان گوید نثارت بادسر

وان بدل منت گشان گوید فدایت بادجان

ای دل ذرات عالم جانب مهرت کشان

چند مایوسی بود از حسرت پابوس تو

با فلک در جنگ و با خود در جدل دیوانه سان