چند مایوسی بود از حسرت پابوس تو

وان بدل منت گشان گوید فدایت بادجان

ذره پرور آفتابا مهر گستر خسروا

ای دل ذرات عالم جانب مهرت کشان

با فلک در جنگ و با خود در جدل دیوانه سان

نوزده سال از برای فتح باب دولتت

دست امیدم به دعوت زد در نه آسمان