با فلک در جنگ و با خود در جدل دیوانه سان

ذره پرور آفتابا مهر گستر خسروا

ای دل ذرات عالم جانب مهرت کشان

چند مایوسی بود از حسرت پابوس تو

نوزده سال از برای فتح باب دولتت

دست امیدم به دعوت زد در نه آسمان

بعد از آن کایام نومیدی سرآمد بی قضا