دست امیدم به دعوت زد در نه آسمان

چند مایوسی بود از حسرت پابوس تو

با فلک در جنگ و با خود در جدل دیوانه سان

نوزده سال از برای فتح باب دولتت

بعد از آن کایام نومیدی سرآمد بی قضا

وین امید از یاری ایزد برآمد بی گمان

در طلوع آفتاب دولت و نصرت گرفت