سایه چتر همایون قیروان تا قیروان

بعد از آن کایام نومیدی سرآمد بی قضا

وین امید از یاری ایزد برآمد بی گمان

در طلوع آفتاب دولت و نصرت گرفت

در سجود بارگاه عرش تمثالت کشید

هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان

من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر