در سجود بارگاه عرش تمثالت کشید

وین امید از یاری ایزد برآمد بی گمان

در طلوع آفتاب دولت و نصرت گرفت

سایه چتر همایون قیروان تا قیروان

هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان

من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر

من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان