هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان

در طلوع آفتاب دولت و نصرت گرفت

سایه چتر همایون قیروان تا قیروان

در سجود بارگاه عرش تمثالت کشید

من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر

من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان

همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین