من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر

سایه چتر همایون قیروان تا قیروان

در سجود بارگاه عرش تمثالت کشید

هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان

من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان

همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین

بس که میرانم سرشک از دوری آن آستان