من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان

در سجود بارگاه عرش تمثالت کشید

هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان

من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر

همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین

بس که میرانم سرشک از دوری آن آستان

وجه دوری این که از بیماری ده ساله هست