همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین

هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان

من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر

من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان

بس که میرانم سرشک از دوری آن آستان

وجه دوری این که از بیماری ده ساله هست

رخش عزمم ناروا پای تردد ناروان