بس که میرانم سرشک از دوری آن آستان

من که می سوزم چو می آرم ظهورت در ضمیر

من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان

همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین

وجه دوری این که از بیماری ده ساله هست

رخش عزمم ناروا پای تردد ناروان

گر به دل این داغ بی مرهم بماند وای دل